Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

Για τον μοναδικό μου αναγνώστη ή Οδός Συνέχειας

Όπως βλεπω το παρόν βλογ είναι για λίγους και καλούς οι οποίοι όμως είναι επιλεκτικοί και απαιτητικοί... Τι να κάνω...

Συμφωνώ ότι τα στιχάκια μας είναι για συζήτηση (και επειδή θυμάμαι κι εγώ :p) αρχίζω με το αγαπημένο μου και ακούω...

Απόψε θά 'θελα να 'ρθείς
και να μου πεις σε θέλω
απ' το σκοτάδι να φανείς
σαν ξεχασμένο τρένο

Να σου λέω έλα, να μιλάς για τρέλα
να μου λες δεν πρέπει δεν μπορώ
Να σου λέω έλα, να μιλάς για τρέλα
κλαίει η αγάπη σαν μωρό

Απόψε θά 'θελα να βγω
στου κόσμου το μπαλκόνι
να σου φωνάξω "όσο ζω
ποτέ δεν θά'σαι μόνη"


Need I say more?

3 σχόλια:

M είπε...

Say no more...
You'll never walk alone...

aspri_chokolata είπε...

@ m

...Πες μου ένα ψέμα,
ν' αποκοιμηθώ...

...Πια δεν έχω χρόνο,
να σου εξηγώ.
Δύσκολα τελειώνω,
μ' ό,τι αγαπώ...

Υ.Γ1: Παπακωνσταντίνου δέχεστε?
Υ.Γ2: Μα καλά πότε πρόλαβες?

M είπε...

Ψέμα; Ποτέ...!

Παπακωνσταντίνου Β. ή Θ. ;;;